O Concello da Coruña disposto a aloxar maltratadores en hoteis polo feito de selo

O pasado 31 de marzo, en pleno confinamento, saiu un artigo no xornal de maior tirada local onde se facía un resumo dos servizos que a cidadanía coruñesa tiña á súa disposición desde a área denominada “Igualdade, Benestar social e Participación Cidadá” na que, case desaparcibido ao final líase o seguinte: 

Violencia de género. Se ha preparado un protocolo interno para atender a las mujeres víctimas de violencia de género que tengan que convivir con su agresor en el período de cuarentena. El Ayuntamiento cuenta además con 13 plazas en habitaciones con baño, más los menores que acompañen, para dar residencia alternativa a las víctimas y facilitar el aislamiento individual. En la Casa de Acollida para Mulleres se han dispuesto espacios de aislamiento que utilizan seis mujeres y cuatro menores, y en otras dependencias se ha dado alojamiento a otras tres mujeres y otros tantos menores de edad. A petición de la Justicia, se han reservado varias habitaciones para hombres con orden de alejamiento, que se encuentren en situación de abandono del hogar sin otra alternativa

HotelElResplandorA información ten trampa e resulta, cando menos, chocante que desde un área de goberno municipal, que ten competencias en atención a situacións de violencia de xénero, se lle ofreza aloxamento en habitacións de hotel a maltratadores, polo feito de selo, cando o habitual para persoas sen recursos habitacionais son outras opcións. Naquel momento, en pleno confinamento, o concello abrira un albergue provisional en Riazor para persoas en situación de senfogarismo (ademais de existir outros na cidade), pero un maltratador con necesidade de aloxamento podía ser derivado a un hotel en lugar dun albergue, a pregunta é: por que unha orde de alonxamento dota dun previlexio á hora de ser atendido por un recurso público? Evidentemente é unha decisión política bastante alarmante.

Sobre os recursos de acollemento e as mulleres

O feminismo sempre cuestionou a existencia de casas de acollemento polo modelo que representan, aceptanse porque a realidade é que as mulleres precisan esa protección xa que son elas as que, aínda que sexa inxusto, fuxen dos fogares no momento de tomar a decisión de separarse dos seus maltratadores e é a administración pública a que debe darlles resposta. Evidentemente é unha resposta insuficiente, se ademais entramos a valorar as opcións que se ofrecen desde a Xunta de Galicia cando falamos de axudas a vivenda teremos material para outro post, e farémolo. Desgrazadamente co paso dos anos a situación non da a volta e as casas de acollemento seguen a ser útiles en situacións de emerxencia habitacional, pero as necesidades das mulleres que os precisan si varíaron, e moito, nos últimos anos, sen que a maioría dos recursos se adaptasen ás novas realidades. 

CasaIsaValladares

Ilustración de Isa Valladares

A día de hoxe se demanda desde organizacións feministas e desde os servizos especializados que os recursos habitacionais se adapten a necesidades de mulleres que, por diversas circunstancias, como o seu estado de saúde mental ou vinculadas a consumos tóxicos, son excluídas dos recursos existentes sen ofrecerlles alternativas estables, non hai recursos habitacionais para elas e as súas fillas e fillos cando pasan por una situación de violencia machista que as bota á rúa. Provisionalmente, nalgúns casos se xestionan recursos puntuais de emerxencia como habitacións ou mesmo albergues se é que as aceptan. 

En vista dunha realidade que non acaba de ser reconducida saber que si hai recursos habitacionais específicos para maltratadores polo feito de selo xenera, cando menos, impotencia e raiba porque nos mostra que efectivamente non hai interese político real en reconducilo nin a levar a cabo políticas públicas feministas pretendendo que, únicamente mantendo un termo no nome dunha concellaría, non se vai facer patente o total desmantelamento da mesma.

Políticas públicas feministas no Concello da Coruña 

O PSOE fai bandeira do seu feminismo, tirando da elaboración de algunhas leis que obviamente foron un avance innegable, pero non se pode vivir de rendas e hai que demostrar que efectivamente o é. Mentras que a nivel estatal promoven ataques ás súas socias de goberno para tentar manter unha lexitimidade que non entenden se non leva os seus nomes, a nivel local o desmantelamento da área de igualdade é notorio.

Foi no bipartito (2007-2011) cando se lle deu o primeiro impulso ás políticas feministas no Concello da Coruña, creando un área específica que, xunto a Participación Cidadá, lideraba Margarida Vázquez Veras, daquela no BNG. A separación da aŕea de servizos sociais foi unha aposta política baseada na parcelación de áreas, algo moi habitual nos gobernos de coalición que o BNG soubo aproveitar lanzando políticas innovadoras e implementando servizos que viñeron para quedar (CIM, canguraxe…). A chegada do Partido Popular pasou polos servizos de igualdade de puntillas, xa eran anos no que era moi impopular retirar determinados servizos e o Señor Lorenzo decidiu non retirar sobre o papel, pero invisibilizar absolutamente todo o que puido os servizos e programas de igualdade, o bo é que os equipos consolidados lograron sobrevivir á invisibilidade co seu bo facer, algo ao que as feministas, sexan militantes e/ou cadros técnicos, están moi afeitas a facer.

A Marea Atlántica apostou de novo pola separación da área de igualdade (e diversidade) da de Xustiza social e coidados, decisión mais ou menos acertada según por onde se mire. políticamente interesante pero con algunhas desventaxas: a escaseza de persoal e orzamentos fixo moi complicado reconstruir un área sen consolidar, mal que ben fíxose. A chegada do PSOE ao goberno local, en minoría, fixo preciso negociar liñas vermellas como manter as áreas de igualdade e participación, polo tanto figuran no nome dunha macroárea que, lonxe de soster os avances, devolve a igualdade a 2014, unifica ao persoal e unifica as prioridades nas que nunca están proxectos de igualdade, deixa facer ao persoal específico consolidado (nomeadamente o CIM e o COF) pero o resto de proxectos desaparecen, salvo aqueles asinados nos pactos que, simplemente deixa que sigan cumplindo o seu único fin de non romper o contrato coa Marea Atlántica pero retíralles toda presencia e visibilidade, así o espazo das diversidades queda agochado, a escola de empoderamento feminista desaparece sixilosamente, a transversalidade nin se sabe (malia ter unha ordenanza, saelles gratis incumplila) o consello de igualdade nin se menciona e o 8m ou o 25N voltan ser días nos que poñer unha chapa e uns chíos pero carecen de programación e aposta sotida no tempo… porque poñer unha chapa e decir que ai atrás fixeron leis pioneiras é o que queda do feminismo do PSOE, e a cambio a área de igualdade do Concello da Coruña disposto a pagar habitacións a maltratadores xerando un privilexio baseado en iso, en ser maltratadores.

Voltamos!

En realidade nunca marchamos, estivemos dando unha volta pola vida, criando, coidando, explorando… pero o corpo nos pide expresarnos, e onde millor que aqui? Agardamos visitas, tamén das que veñen para un café e quedan.

O feminismo que nos rodea mudou moito nestes anos, medrou, o 8M desbordou as rúas, as propostas institucionais xa non se conciben sen feminismos… todo isto e moito mais abre liñas de debate, e apetécenos abordalo.

Se daquela xa pensabamos que era necesario un colectivo autónomo de reflexión feminista hoxe é imprescindible. Pasaron moitas cousas ao noso redor, xeráronse novos espazos políticos que incidiron en nós e nos nosos mundos. Tecimos novas redes, desapareceron outras, e os debates mudaron, mudaron tanto que precisamos esta pequena fiestra para mirar a través dela e deixar pasar a luz, precisamos abirla tamén para que entre aire e nos despeluxe, repensarnos nesta nova etapa.

Están rexurdindo vellos debates -nalgúns casos disfrazados de novos- que están chegando ata o cuestionamento de dereitos. Desde Nomepisesofreghao cremos que hai liñas vermellas nese sentido e non imos ficar caladas porque queremos defender os dereitos acadados e moitos outros que están por acadar. 

Ademais de non ficar caladas queremos ser nós mesmas quen defendamos os nosos posicionamentos, porque outra cousa que está acontecendo con demasiada frecuencia é que nos reintepretan, aínda que falemos claro, e fano en espazos supostamente feministas, entendemos que para acadar unha posición de poder neles.

Non queremos ser reinterpretadas, cremos que un bo xeito para evitalo é escreber neste blogue, libremente, e deixar os nosos argumentos para que non nos sitúen onde nós non queremos.

Queremos falar desde unha posición prodereitos, antipunitivista e decolonial, e queremos que os debates sobre os nosos posicionamentos teñan como fin atoparnos coas nosas incoherencias e contradicións, que as traballemos e avancemos.

Nunca marchamos… pero voltamos!

Mudamos o noso blogue de plataforma, e comezamos unha nova andaina, as nomepisesofreghao nunca marchamos, pero tivemos esta parte un pouco abandoada, non por non ser importante, senon porque estivemos nas rúas, e atendendo ás nosas vidiñas, pero non podemos resistirnos a voltar á rede, a facer deste blogue a fiestra pola que entrar no noso mundo, no que artellarnos para mudar o que nos rodea.

Imos mudar o mundo porque somos feministas, e para iso tivemos que tomar forzas, neste tempo tecimos redes, abrimos portas e demos a man a moitas iniciativas e xentes novas, xentes lindas que loitan con nós, compañeiras e compañeiros que nos acompañan, irémolo contando e iremos xerando novos contidos. Voltamos, ainda que nunca marchamos. Agardámosvos aquí, nas rúas e nas redes, porque se deixamos ocos van tentar colarnos o patriarcado e non o imos permitir. Seguídenos aquí e en Facebook e en Twitter @NMPOF

Imos aló pois!!

Clausura da exposición “As históricas somos o máximo” de Marta Paz

Lugar: Galería Arte Imagen (Ramón y Cajal, 5-baixo. A Coruña)
Data e hora
: Xoves 13 de setembro de 2012 ás 20:00h

Mesa sobre a importancia do papel das mulleres na República e a incidencia que este traballo tivo nos dereitos adquiridos en prol da igualdade. Participarán:

  • Marta Paz: autora da exposición e membra do colectivo Nomepisesofreghao
  • Lola Ferreiro: activista e investigadora sobre a república desde a perspectiva feminista.

Enriqueta Otero

A exposición “As históricas somos o máximo” que se clausura consta de varias series que representan mulleres que loitan e loitaron, unha liña de traballo que Marta Paz leva tempo explorando e combinando coa súa militancia feminista e tamén tecnolóxica. Como exemplo, a serie MaisQuePublicanas está acompañada da elaboración de un blogue ao que se pode acceder neste enderezo: http://maisquepublicanas.wordpress.com/ e tamén a partir de códigos QR inseridos nos cadros, onde profundizar un pouco na vida de cada muller retratada.

Para este acto se contará coa presenza da artista Marta Paz que explicará as súas motivacións con respeito á exposición e estará acompañada de Lola Ferreiro (investigadora e activista feminista) que ilustrará o contexto no que as mulleres representadas nesta serie loitaron, acadando dereitos que hoxe entendemos básicos.

Coas aportacións que alí se fagan Marta Paz pretende abrir novas liñas de traballo para seguir coa serie de mulleres republicanas MaisQuePublicanas.

Pecha o CS Atreu!

Ante a comunicación do peche do CS Atreu o vindeiro mes de Abril, desde Nomepisesofreghao queremos mostrar todo o noso agarimo e respeto por todas as persoas que durante estes 9 anos fixeron posible a existencia da que foi a nosa casa, onde naceu o noso colectivo como un acto mais de empoderamento dentro dun espazo de creación e acción social.

O Atreu! foi un espazo con semente de rebeldía, onde naceron colectivos, accións, paixóns… onde non sempre desfrutamos, pero donde sempre loitamos, de moitos xeitos diferentes: liberando máquinas e corpos, rozándonos e partillando con xentes doutros lugares, currando, bebendo, comendo, bailando… Sen dúbida o Atreu! foi un referente na cidade durante a súa existencia e polo tanto, ante o seu peche, que deixa un certo poso de tristura, tamén queremos destacar que foi un viveiro de sementes que espallarán a súa forza creadora en novos espazos, polo que tamén miramos con ledicia como nacen mais aló das paredes a travesía de San Xosé, 2, onde deixamos a nosa pegada, unha mais no camiño…

Comunicado de peche do CS Atreu!

Depois de 9 anos de ativismo político e social, o Centro Social Atreu! fecha definitivamente as súas portas. Durante todo este tempo, o Atreu foi fogar de dúzias de iniciativas e colectivos, aportando a esta cidade um matiz de rebeldía radical e necessária. Um espaço atravessado por multitude de propostas ás que lhes deu abrigo, e que soubo, em ocassóns, romper a barreira da exclussividade com o fim de facerse plural e vissível para a povoaçóm.

O CS Atreu foi umha ferramenta que serviu de base e referente para os movementos sociais corunheses, e que agora desaparece deixando oco a novas possivilidades. O Atreu forma já parte da nossa historia recente, escrita de passeninho, de vagar, com o esforço de todas aquelas pessoas que tivemos o orgulho de chegar a formar parte do projecto ao que agora lhe damos final, sabendo que o remate dumha etapa nom é senom o comezo de outra.

Agradecemos a todas aquelas pessoas que tenham participado o seu interesse hacia este recuncho singular, o seu tempo e as súas súas energías, que permitirom manter vivo o espaço todos estes anos.