ELOXIO Á MULLER BRAVA por Héctor Abad.

Estas novas mulleres, se un logra amarrar e pór baixo control ao burro machista que levamos dentro, son as mellores parellas.

Aos homes machistas, que somos como o 96 por cento da poboación masculina, moléstannos as mulleres de carácter áspero, duro, decidido. Temos palabras denigrantes para designalas: arpías, bruxas, vellas, traumadas, solteironas, amargadas, marimachas, etc. En realidade, témoslles medo e non vemos a hora de facerlles pagar moi caro o seu desafío ao poder masculino que até hai pouco detentáramos sen cuestionamientos. A eses machistas incorrixibles que somos, machistas ancestrais por cultura e por herdanza, moléstannos instintivamente esas feras que no canto de submeterse á nosa vontade, atacan e se defenden.

A femia coa que soñamos, un soño moldeado por séculos de prepotencia e por xenes de bestas (aínda infrahumanos), consiste nunha parella nova e mansa, doce e sumisa, sempre cun sorriso de condescendencia na boca. Unha muller bonita que non discuta, que sexa simpática e diga frases amables, que xamais reclame, que abra a boca soamente para ser correcta, eloxiar os nosos actos e celebrarnos bobadas. Que use as mans para a caricia, para ter a casa impecable, facer bos pratos, servir ben os grolos e acomodar as flores en floreiros. Este ideal, que as revistas de moda confírmannos, pode identificarse cunha especie de modelito das que saen por televisión, ao final dos telexornais, sempre a un milímetro de ficar espidas, con curvas incribles, sempre á túa enteira disposición, en aparencia coma se nos dixeran ‘vostede avise e eu abro as pernas’, sempre como dispostas a un vertixinoso desafogo de líquidos seminais, entre berros ridículos do home (non delas, que requiren máis tempo e quedan a medias).

Aos machistas novos e vellos ponnos en xaque estas novas mulleres, as mulleres de verdade, as que non se submeten e protestan e por iso seguimos soñando, máis ben, con rapazolas perfectas que o dean fácil e non poñan problema. Porque estas mulleres novas esixen, piden, dan, métense, rifan, contradin, falan e só se ispen se lles dá a gana. Estas mulleres novas non se deixan dar ordes, nin podemos deixalas plantadas, ou tiradas, ou arrinconadas, en silenzo e de ser posible en roles subordinados e en postos subalternos. As mulleres novas estudan máis, saben máis, teñen máis disciplina, máis iniciativa e quizá por iso mesmo élles máis difícil conseguir parella, pois todos os machistas temémoslles.

Pero estas novas mulleres, se un logra amarrar e pór baixo control ao burro machista que levamos dentro, son as mellores parellas. Nin sequera temos que mantelas, pois elas non o permitirían porque saben que esa foi sempre a orixe do noso dominio. Elas xa non se deixan manter, que é outra maneira de compralas, porque saben que aí -e na forza bruta- radicou o poder de nós os machos durante milenios. Se as chegamos a coñecer, se logramos soportar que nos corrixan, que nos refuten as ideas, nos sinalen os erros que non queremos ver e desinflen a nosa vaidade, darémonos conta de que esa nova paridade é agradable, porque volve posible unha relación entre iguais, na que ninguén manda nin é mandado. Como traballan tanto coma nós (ou máis) entón elas tamén se declaran fartas pola noite e de mal humor, e o máis grave, sen ganas de cociñar. Ao principio daranos rabia, xa non as veremos tan boas e abnegadas como nosas santas nais, pero son mellores, precisamente porque son menos santas (as santas santifican) e teñen todo o dereito de non selo.

Envellecen, coma nós, e xa non teñen pel nin seos de veinteañeras (mirémonos o peito tamén nós e os pés, as fazulas, os pouquísimos pelos), as hormonas danlles ciclos de euforia e mal xenio, pero son sabias para vivir e para amar e se algunha vez na vida necesitas un consello sensato (necesítase sempre, a diario), ou unha estratexia útil no traballo, ou unha manobra acertada para ser máis felices, elas darancho, non as de pel e tetas perfectas, aínda que estas sexan a delicia coa que soñamos, un soño que cando se realiza xa nin sabemos que facer con todo iso.

Os homes machistas, somos animalitos aínda e é inútil pedir que deixemos de mirar ás muchachitas perfectas. Os ollos vánsenos tras delas, tras as curvas, porque levamos por dentro un programa túzaro que cara a alá nos impulsa, como autómatas. Pero se logramos usar tamén esa herdanza recente, o córtex cerebral, se somos máis sensatos e racionais, se nos volvemos máis humanos e menos primitivos, darémonos conta de que esas mulleres novas, esas mulleres bravas que esixen, traballan, producen, foden e protestan, son as máis desafiantes e por iso mesmo as máis estimulantes, as máis entretidas, as únicas con quen se pode establecer unha relación duradeira, porque está baseada en algo máis que en apertas e bicos, ou en coitos precipitados seguidos de tristura. Esas mulleres dannos ideas, amizade, paixóns e curiosidade polo que paga a pena: sede de vida longa e de coñecemento.

Imos homes, por esas mulleres bravas!!!!!!!!!!

Héctor Abad naceu en Colombia en 1958 e licenciouse  en Literatura moderna en Italia. Volve a Colombia en 1987 cando un grupo paramilitar asasina ao seu pai (médico defensor dos dereitos humanos e fundador da actual facultade de medicina), mais regresa a Italia tralas ameazas recibidas.  Aínda así retorna a Colombia en 1993 e na actualidade reside en Bogotá.

gENERAtECH.tar.gz Outubro 2010

Última edición do xornadas itinerantes de generatech (generatech.org)

No evento final galego contaremos coa presencia de Sayak Valencia que virá presentarnos a sua particular visión do “Capitalismo Gore”, Ramona Rodríguez da plataforma de participación-difusión-promoción-investigación-formación submergentes.org, descontroladas.net e grupos galegos que traballan o xénero desde múltiples perspectivas (cafés feministas, nomepisesofreghao, e somosdegenrando), tamén haberá momentos para a aprendizaxe cos obradoiros de plantillas, e por último teremos actuacións estelares de performances, videoproxeccións e sesións de música desgenradas!

Esta vez non podes faltan, ven liberar o teu código, hackea o teu xénero!!!

Programa:

Mércores 13 outubro: Vigo
Amalgama : r/Marqués de Valterra, 5

19:00-Talher stencils by Tayone- imaginário livre nas rúas!!

21:30-Netexperiencias e  teclado desgenerado!
Mesa-presentaçom trabalho e projectos:

  • Capitalismo Gore – Sayak Valencia
  • Submergentes- Ramona Rodríguez
  • Lorea (rede social global) https://lorea.cc/

+ Stream desde Linz – Austria: Reni Hofmueller

Xoves 14 outubro: Corunha
CS Atreu : tr/ Sam José, 2 baixo

18:00-Talher stencils by David– imaginário livre nas rúas!

20:30-Netexperiencias e teclado desgenerado!
Mesa-presentaçom trabalho e projectos:

  • Capitalismo Gore – Sayak Valencia
  • Submergentes- Ramona Rodríguez
  • Lorea (rede social global) http://lorea.cc/

+ Stream desde Linz – Austria: Reni Hofmueller

Venres 15 outubro: Corunha
CS Atreu: tr/ Sam José, 2 baixo

19:00 Traballando xuntas: Hackeando o xénero,
mesa redonda – debate:

20:30 mesa nodos-Nomadismo itinerante:

  • ideas destroying muros-valencia
  • ningún lugar-barcelona
  • nomepises, sdg, olholivre-gz

Nena Pepita: r/ Sam José, 2 baixo

21:30 – Projecçons material vídeo-pinchos

  • Clara Gayo (Bio-instalaçom)

22:00 – Espectáculo!!! Actuacións en directo: Presenta mina

  • Irene (Cançoms de autora)
  • florian korchoi (ruido destrozaMIdIs)
  • freeswl (vjanes)
  • laboucherie (djane)
  • stormbootnet (vjing)

    Sábado 16: Vigo
    Alg-a lab- Caminho da igreja s/n (Valadares)

    19:00- Traballando xuntas.Hackeando o xénero:
    Mesa redonda – debate

    20:15-Mesa nodos-Nomadismo itinerante:

    • ideas destroying muros-valencia
    • ningún lugar-barcelona
    • nomepises,sdg,olholivre-gz

    21:30-Projecçons material vídeo-pinchos

    23:00-Espectáculo!!!

    com as riduejo de dúo presentador:

    • vane (dança)
    • miriam (clown-malabares)
    • pedro (performance)
    • tayone (graffiti digital)
    • medusa pin (djane)
    • carlos suárez-madamme cell  (experimental)
    • tasha (poessía)
    • laboucherie (djane)
    • performance colectiva desgenerada
    • videoarmsidea (vjing)
    • stormbootnet (vjing)
    • freeswl (vjing)




    Programa:

    Mércores 13 outubro: Vigo
    Amalgama : r/Marqués de Valterra, 5

    19:00-Talher stencils by Tayone- imaginário livre nas rúas!!

    21:30-Netexperiencias e  teclado desgenerado!
    Mesa-presentaçom trabalho e projectos:

    • Capitalismo Gore – Sayak Valencia

    • Submergentes- Ramona Rodríguez

    • Lorea (rede social global) https://lorea.cc/

    + Stream desde Linz – Austria: Reni Hofmueller

    Xoves 14 outubro: Corunha
    CS Atreu : tr/ Sam José, 2 baixo

    18:00-Talher stencils by David– imaginário livre nas rúas!

    20:30-Netexperiencias e teclado desgenerado!
    Mesa-presentaçom trabalho e projectos:

    • Capitalismo Gore – Sayak Valencia

    • Submergentes- Ramona Rodríguez

    • Lorea (rede social global) http://lorea.cc/

    + Stream desde Linz – Austria: Reni Hofmueller

    Venres 15 outubro: Corunha
    CS Atreu: tr/ Sam José, 2 baixo

    19:00 Traballando xuntas: Hackeando o xénero,
    mesa redonda – debate:

    20:30 mesa nodos-Nomadismo itinerante:

    • ideas destroying muros-valencia

    • ningún lugar-barcelona

    • nomepises, sdg, olholivre-gz

    Nena Pepita: r/ Sam José, 2 baixo

    20:00 – Projecçons material vídeo-pinchos

    • Clara Gayo (Bio-instalaçom)

    23:00 – Espectáculo!!! Actuacións en directo: Presenta mina

    • Irene (Cançoms de autora)

    • Alba

    • florian korchoi (ruido destrozaMIdIs)

    • freeswl (vj+dj)

    Sábado 16: Vigo
    Alg-a lab- Caminho da igreja s/n (Valadares)

    19:00- Traballando xuntas.Hackeando o xénero:
    Mesa redonda – debate

    20:15-Mesa nodos-Nomadismo itinerante:

    • ideas destroying muros-valencia

    • ningún lugar-barcelona

    • nomepises,sdg,olholivre-gz

    21:30-Projecçons material vídeo-pinchos

    23:00-Espectáculo!!!

    com as riduejo de dúo presentador:

    • vane (dança)

    • miriam (clown-malabares)

    • pedro (performance)

    • tayone (graffiti digital)

    • paula pin (djane

    • carlos suárez-nacho  (experimental)

    • tasha (poessía)

    • laboucherie (djane)

    • performance colectiva desgenerada

    • videoarmsidea (vjing)

    • stormbootnet (vjing)

    • freeswl (vjing)


    I CURSO DE VERÁN SOBRE NOVOS FEMINISMOS “A CUESTIÓN DE XÉNERO NO S. XXI: TEORíAS E PRÁCTICAS HETERODOXAS”

    Programa (podes descarregalo aquí)

    Download Tertulia no programa Expreso de Medianoite (Beatriz Suárez Briones e Rocío Fraga Sáenz falan de feminismos como aperitivo do curso de verán)

    Datas: 20-23 de setembro na Facultade de Socioloxia da UDC, A Coruña.

    Lugar: Facultade de Dereito, Campus de Elviña, A Coruña

    Día 20, luns:

    16:00 h.: Inauguración.

    16:30 h.: “A fase tardía da segunda onda do feminismo: o debate Feminismo da Igualdade-Feminismo da Diferenza“, por Rosa Cobo Bedia, profesora de Socioloxia, Universidade da Coruña.

    18:00 h.: “Aproximacións postmodernas a teoría de xénero: a problematización da identidade de xénero“, por Elvira Burgos Díaz, profesora de Filosofía, Universidad de Zaragoza.

    19:30 h.: “Prácticas contemporáneas do movemento feminista“, mesa redonda con participación de activistas de Rede Feminista Galega, Nomepisesofreghao (A Coruña), Lerchas (Ourense), Clara Gayo (artista, Compostela).

    Día 21, martes:

    16:00 h.: “Antropoloxia do xénero: aportacións da Teoria Postcolonial“, por Carmen Romero Bachiller, profesora de Socioloxia, Universidad Complutense, Madrid. Introduce o debate Beatriz Blanco Vázquez, investigadora en Filosofía, UNED, Madrid.

    17:30 h.: “Aportacións da teoría queer á redefinición conceptual do xénero“, por Beatriz Suárez Briones, profesora de Teoría da Literatura, Universidade de Vigo.

    19:00 h.: “Do movemento LGBTQ ao Transfeminismo“, Mesa Redonda con Laura Bugalho (Transgaliza, Santiago de Compostela), e activistas de SomosdeGenerando (Vigo) e Panteras Rosa (Porto).

    Día 22, mércores:

    16:30 h.: “Repensando o traballo sexual desde o feminismo contemporáneo“, por Nanina Santos Castroviejo, integrante da Revista Andaina, Vigo. Introduce o debate Agustina Iglesias, investigadora en Dereito penal, Universidade da Coruña.

    18:00 h.: Pausa-café

    18:30 h.: “Repensando o xénero desde a condición migrante“, por Rafaela Pimentel, integrante de Territorio Doméstico, Madrid. Introduce o debate Marta Casal Cacharrón, asociación ACSUR-Las Segovias.

    Día 23, xoves:

    16:30 h.: “Repensando a violéncia contra as mulleres desde un plantexamento de xénero“, por Patricia Faraldo Cabana, profesora de Dereito penal, Universidade da Coruña. Introduce o debate Yolanda Ferreiro Novo, avogada, asociación Esculca.

    18:00 h.: Pausa-café

    18:30 h.: “Devir muller do traballo e sobreexplotación laboral das mulleres“, por Cristina Vega Solís, Instituto de Investigaciones Feministas, Universidad Complutense de Madrid.

    Comité de Organización

    Beatriz Blanco Vázquez, investigadora en Filosofía, UNED, Madrid.

    Rocío Fraga Sáenz, Socióloga, Colectivo Nomepisesofreghao.

    Area Hermo Fernández, investigadora en Antropoloxia, UDC.

    Agustina Iglesias Skulj, investigadora en Dereito penal, UDC.

    José Ángel Brandariz García, profesor de Dereito, UDC.

    + Información:

    fermelita(at)gmail(.)com; jabrandariz(at)yahoo(.)de; areahermo(at)hotmail(.)com

    Tlf: 981 167000 (extensión 1604)

    Organización

    Oficina para a Igualdade de Xénero, Universidade da Coruña.

    Universidade Invisivel (www.invisibel.net)

    Nomepisesofreghao, moreia de feministas desgeneradas

    (www.nomepisesofreghao.net)

    Novos feminismos em Latinoamerica

    novos feminismos en latioámerica

    Via MARIBOLHERAS:

    Palestra-debate “Pensamento e prácticas do feminismo comunitario”
    A cargo de Julieta Paredes, fundadora e integrante de Mujeres Creando Comunidad, Bolivia.
    Esperamosvos o *luns 24 de maio ás 20 horas.*
    Galería Sargadelos
    Rúa Real 53. A Coruña

    temos a sorte de poder compartir con ELISABETH VASQUEZ de CUERPOS DISTINTOS DERECHOS IGUALES (Ecuador) Y JULIETA PAREDES de MUJERES CREANDO COMUNIDAD (Bolivia) unha palestra-debate sobre o activismo trans/intersex en Ecuador e os traballos en PROYECTO TRANSGENERO, CASA TRANS e PATRULLA LEGAL (asesoría jurídica itinerante). Julieta Paredes

    Esta palestra forma parte dos viaxes e afectos feministas onde colaboramos:

    ACSUR GALIZA, AS DÚAS, OQUENOSSAEDACONA, MARIBOLHERAS PRECÁRIAS, SOMOS DE_GENERANDO e TRANSGALIZA

    Non perdades a oportunidade de coñecelas.

    Para saber máis sobre Elisabeth Vasquez e o proyecto transgénero
    http://www.proyecto-transgenero.org/
    patrulla legal
    http://patrullalegal.blogspot.com/
    manifiesto ecuatoriano octubre trans
    http://maribolheras.com/?p=380
    Para saber máis sobre Julieta e a experiencia feminista de Mujeres Creando Comunidad en:
    http://mujerescreandocomunidad.blogspot.com/
    Entrevista a Julieta Paredes en:
    http://www.hommodolars.org/web/spip.php?article957

    Sobre o medo…

    Domitila Barrios

    Bolivia en 1978, cinco mulleres voltearon unha ditadura militar. Paradoxicamente, toda Bolivia burlouse delas cando iniciaron a súa folga de fame. Paradoxicamente, toda Bolivia terminou xaxuando con elas, ata que a ditadura caeu.

    Eu coñecera a unha desas cinco porfiadas, Domitila Barrios, na vila mineiro de Llallagua. Nunha asemblea de obreiros das minas, todos homes, ela alzárase e fixera calar a todos.
    Quero decirlles estito –dixera-. O noso enimigo principal non é o imperialismo, nen a burguesía, nen a burocracia. O noso inimigo enemigo principal é o medo, e levámolo dentro.
    E anos despois, reencontrei a Domitila en Estocolmo. Botárana de Bolivia, e ela marchara ao exilio, cos seus sete fillos. Domitila estaba moi agradecida da solidariedade dos suecos, e admiráballes a liberdade, pero eles dábanlle pena, tan soiños que estaban, bebendo sos, comendo sos, falando sos. E dáballes consellos:
    Non sexan bobos – dicíalles – Xúntense. Nos, alá en Bolivia, xuntámonos. Ainda que sexa para pelexar, xuntámonos.
    E canta razón tiña. Porque, digo eu: existen os dentes, se non se xuntan na boca? Existen os dedos, se non se xuntan na man?
    Xuntarnos: e non só para defender o prezo dos nosos produtos, senón tamén, e sobre todo, para defender o valor dos nosos dereitos. Ben xuntos están, aínda que de cando en vez simulen rifas e disputas, os poucos países ricos que exercen a arrogancia sobre todos os demais. A súa riqueza come pobreza, e a súa arrogancia come medo.
    Fai ben pouquiño, poñamos por caso, Europa aprobou a lei que converte os inmigrantes en criminais. Paradoxo de paradoxos: Europa, que durante séculos invadiu o mundo, pecha a porta nos narices dos invadidos, cando lle retribúen a visita. E esa lei promulgouse cunha asombrosa impunidade, que resultaría inexplicable se non estivésemos acostumados a ser comidos e a vivir con medo.
    Medo de vivir, medo de dicir, medo de ser. Esta rexión nosa forma parte dunha América Latina organizada para o divorcio das súas partes, para o odio mutuo e a mutua ignorancia. Pero só sendo xuntos seremos capaces de descubrir o que podemos ser, contra unha tradición que nos amaestrou para o medo e a resignación e a soidade e que cada día ensínanos a desquerernos, a escupir ao espello, a copiar en lugar de crear.[…]

    Autor: Eduardo Galeano
    Ánimo pois.

    Activismos e teorias nos novos feminismos. María José Belbel na Galiza

    María josé belbel falará na Galiza do devir dos feminismos emergentes, do feminismo queer, do transfeminismo, das valoraçons posteriores ao congresso feminista de Granada e das jornadas transfeministas de Barcelona .
    Joves 6 ás 20:00 na Casa das Atochas ( r. atocha alta, 14 A Corunha)
    Venres 7 ás 20:00 na Cova dos Ratos (Vigo)
    Sábado 8 ás 19:00 nas Dúas Café Bar (Praça da Oliveira, compostela)

    Apresentaçom DA INVITADA
    O trabalho de María José Belbel centra-se no activismo feminista queer, nos estudos culturais. Foi umha histórica militante do MC, militante antifranquista desde 1971, activista do movimento feminista desde a sua fundaçom dentro da assembleia de mulheres de Granada (1977).
    Umha das suas múltiplas preocupaçons centra-se na ética dos movimentos sociais e nas políticas de afectos e de redes dentro dos mesmos. Desenvolveu trabalhos de traduçom de textos inéditos de Eve Kosofsky Sedwick; hai que destacar também a sua traduçom junto a Beatriz Preciado do video Not for Sale: o movimento da arte feminista estadounidense nos anos setenta, de laura Nottingham (2004-2006).
    Formou parte de exposiçons colectivas como ‘100x 100: diez mujeres andaluzas’ (Museo de Arte Contemporáneo, Sevilla,1993) com poemas visuais, fanzins, collages, cartazes e gravaçons de grupos de mulheres punk y riot grrrls e Transgenéric@s (KM Kulturunea, Donosti, 1998) e na exposiçom do projecto Desacuerdos, MACBA, Barcelona, 2005.
    Co-dirigiu uns grupos de lectura junto a Azucena Vieites em relaçom ao seminário Retóricas de Género/Políticas de identidad, dirigido por Beatriz Preciado UNIA arte y pensamiento, Sevilla, 2003. Posteriormente realizou um video de documentaçom de dito atelier, 2005.
    Actualmente colabora coas maribolheras no seu blogue, baixo o alcume ‘de nombre de guerra RITA’.
    Também colaborou nos fanzins de Erreakzioa-Reacción desde 1997; Seminario Sólo para tus ojos: el factor feminista en las artes visuales, Arteleku, Donosti,1997; coordenaçom do seminário La Repolitización del espacio sexual en las prácticas artísticas contemporáneas; coordenaçom da revista Zehar co mesmo título, nº 54 Arteleku, 2004 e Mutaciones del Feminismo, Arteleku, MACBA, UNIAarteypensamiento, 2005. O seu primeiros texto feminista “La mujer y los libros de texto” publicou-se no número 0 da revista La Tiza, do Sindicato de Ensino UCSTE, 1978.
    E poderíamos seguir e seguir falando dos seus trabalhos dentro do feminismo, a arte e o activismo. Mas, o melhor, é que acodades aos actos d’A Corunha, Vigo ou Compostela para terdes a experiência de escoitá-la e de compartilhar os debates mais actuais dentro do movimento cumha activista que recolhe a experiencia e o background dos últimos 30 anos de luita feminista e de libertaçom sexual e de gênero.
    A viagem de Belbel e mais estas conferências englobam-se num projecto comunitário de viagens e afectos feministas organizado por:
    AS DUAS* DEGENERANDO*MARIBOLHERAS PRECÁRIAS*
    *OQUENOSSAEDACONA*TRANSGALIZA
    o ultimo proxecto de a belbel o podes ver em
    http://www.digmeout.org/

    …os homes, esas pantasmas…

    Aquí deixamos un texto do que gostamos moito das compas de ex-dones, no que, sen renunciar aos espazos non mixtos fan unha reflexión sobre os espazos de mulleres e os espazos feministas, e os espazos mixtos… debates presentes nas nosas vidas dentro do activismo, interesante aportación a das compas, aí queda:

    …os homes, esas pantasmas…

    Do vello debate “por que os grupos feministas son clubes exclusivos para señoritas” sempre me molestou o ton de cuestionamiento. As feministas organizámonos e nos segregamos como nos sae do cona, faltaría máis. Pero tamén desconfiei desde o principio da típica resposta ?poderemos traballar en grupos mixtos cando os homes estean preparados?. Soábame á quinta fase do comunismo cando o partido soltará o poder dentro de cincomil anos. E os meus ollos nunca o verán.

    O certo é que o asamblearismo de galiñeiro ou, o que é o mesmo, chegar ao consenso de puro aburrimento, cansoume tanto en grupos mixtos como en grupos “only for women”. E ademais, para a miña sorpresa, a suposta ausencia de xerarquías “entre dones” era unha falacia difícil de desmontar por invisibilizada. O feito de que non houbese ningún macho cabrío no roda non significaba que todas lográsemos participar coa mesma tranquilidade nin que se nos fixese parecido caso. Unha das trampas máis perigosas de separarnos dos homes e demonizalos é presupor que entre mulleres todo é fantástico.

    O feminismo tende a replegarse sobre si mesmo con demasiada facilidade e a ausencia de homes, motivada en parte polo desinterese deles e pola cerrazón de nós, termina situando á metade da poboación no noso discurso e no noso activismo no plano das pantasmas.

    Eles, os eternos descoñecidos, os irresponsables cómplices ou executores do mal. E nós, as únicas que estamos a facer algo por salvar o planeta. E cando algunha muller, quizais tamén negra e lesbiana como nosa evocada Condolezza, parece non facer demasiado bo polas suas semellantas, entón resulta que se pasou ao bando de “os outros”. E con esta dicotómica explicación quedamos tan anchas, tan autocomplacidas.

    O nombrecito ex_dons ocorréusenos a varias amigas nunha noite de festa interminable. Queriamos regresar ao activismo feminista pero desde un discurso cuestionador do xénero e non atrincheirado nel. E, sobre todo, desexabamos non volver embarcarnos nunha dinámica de reunións e deberes que complicará máis aínda nosas azarosas vidas de precarias en eterna procura de traballo, piso, estabilidade emocional, sexo e drogas. É dicir: non comprometernos a case nada. Isto lográmolo.

    Ex_dons é unha autoprovocación, un simulacro, un despropósito. Non somos tan chulas como para anunciar ao catro ventos que nos libramos de ser mulleres, cunha pócima máxica des-xeradora que poderedes comprar a un módico prezo ao final do debate. Tampouco é que ansiemos deixar de selo.

    Pero apetécenos renunciar simbólicamente a esa categoría coa que o patriarcado quixo recluírnos e minimizarnos. E xogar ao descoido co inimigo.

    Agora que o de ser muller é como o líquido azul dos anuncios de compresas e regálanche a esencia da feminidade coa cosmopolitan, igual sálguenos do cona ser outra cousa.

    O feminismo cando se fixo forte deixo de nomear a “a muller” para falar de “as mulleres”, suxeito que recolle a nosa diversidade e debería non asimilarnos a todas como brancas, con carreira, diñeiro, vacacións, casa, churumbeles ou non, marida ou esposo pero estable, asistenta en casa,… Agora tócanos actualizar a esa pantasma de “o macho” para empezar a pensar e a convivir con “os homes”. Desposuírnos desa seguridade xorda da que tanto nos custou dotarnos e que a miúdo se achega demasiado á prepotencia, descargarnos de razón e de certo victimismo. Sacar aos homes esa saba fantasmagórica na que nós terminamos proxectando tantas cousas nosas incómodas. E mirar que hai debaixo.

    Desde logo, nas nosas loitas e desexos estamos máis perto de moitos homes que coñecemos, pobres, precarios, maricas transexuais ou heteros, libertinos,… que de moitas mulleres. Mesmo de moitas feministas. Ou quizais o compromiso político non é un contrato de exclusividade cun bando e as alianzas son diversas e cambiantes. O xénero non é un corte limpo que divide o mundo en dous, nin é o único corte.

    De paso, tamén vai sendo hora de non sentirnos tanto vangarda das mulleres, esas ingratas ás que defendemos e que ao final, se enchufan ao programa dos campos e déitanse co inimigo. Mozas, por favor: matemos á santa feminista que levamos dentro!

    O de ex_dones tamén nos soaba un pouco a separadas, reflicte esa precariedade amorosa e esas noites de despeito e tequila que volven e volven. Nos calzamos a peineta para rirmonos do noso patetismo amoroso de copla e neste roda atopámonos cos nosos amigos, maricas ou non, mozos que xa non son pantasmas senón pantojas desesperadas como nós moitas veces. Ou traballamos a nosa capacidade de defendernos tamén con eles, e non só deles. Esas alianzas multiformes e promiscuas están nas nosas vidas antes que no noso discurso.

    Por exemplo, respecto da violencia machista, desintegrar e desmitificar esa pantasma home é tamén un primeiro paso para sentirnos máis fortes. Distinguir a un capullo dun sicópata dun bo tipo. Facernos fortes, aprender a sacar a lanza cando a necesitamos e a cravala cando non queda outra. Esta merda de mundo cada dia máis violento é máis habitable tamén si deixas de desconfiar de cada tipo co que te cruzas e míraslle aos ollos para coñecer as súas intencións. Fiarte dun pálpito interior que che di sal correndo e sabereste menos indefensa.

    E deixar de crer que os paus poden virche só dun ser con rabo. Recoñecer que entre nós tamén hai violencia, que unha muller pode ser unha exquisita maltratadora ou unha chantaxista profesional ou unha persoa indesexable. Aínda que sexa feminista, ou lesbiana, ou a túa mellor amiga.

    Dos homes envexo moitas cousas, e non precisamente o pene. Eu podo elixir a cor, material, deseño, tamaño e velocidades do meu, ter varios, quítomo e póñomo,… Hai que ver que escaso de recursos era o pobre Freud, e logo ía de perverso. Desexo contaxiarme da calma emocional de moitos homes, que cando saco as uñas chámoa inactividade ou seca. Da súa seguridade ou ausencia de autocrítica. Do seu estilo directo ou a sinceridade custe o que custe. Da súa iniciativa ou arrogancia.

    Claro que tamén coñezo mulleres seguras, francas e coa autoestima a proba de bombas e a homes tímidos, diplomáticos e neuróticos.

    De todos os xeitos, o feminismo abriume portas para coñecerme máis e xulgarme menos, para aliarme con outras mulleres e non competir con elas. Pero tamén me axudou a entenderme mellor cos homes, porque cando ti sabes quen es e onde estás, perdes o medo ao outro.